پلی استر غیراشباع (اور تو و ایزو)

زمینه مصرف رزین های پلی استر بسیار گسترده است. خصوصاً در صنایع دریایی (قایق کوچک، کایاک ها، قایق های ماهیگیری و تفریحی و سازه های دیگر دریایی) و تولید ورق های کامپوزیتی (چند سازه ای)، سنگ های مصنوعی، لوله سازی، بتونه سازی، لاک های چوب، دکمه سازی، خودروسازی (به ویژه محصولات تولید شده به روش های RTM SMC ) صنایع ساختمان، پوشش های ژلی و ساخت خمیر، از این رزین ها به طور گسترده ایی استفاده می شود .

این نوع رزین ها از انواع پلی استرهای غیر اشباع می باشند. رزین های پلی استر غیر اشباع از نوع رزین های گرماسخت بوده، قابلیت پخت از حالت مایع به جامد را مشروط به احراز شرایط مناسب دارا می باشند. رزین های پلی استر غیر اشباع با انواع اشباع شده آنها که نمی توانند بدین طریق پخت شوند، تفاوت دارند. بنابراین در این مقاله جهت سهولت استنتاج خواننده، به رزین های پلی استر غیر اشباع، همان پلی استر گفته می شود. پلی استر ها دارای دو مرحله واکنش کلی مباشند که الف-واکنش “تراکمی” که در ذیل توضیح داده شده، در مرحله تولید در راکتور شیمیایی بین تکپارها (منومرها) انجام می گردد.

ب-واکنش “افزایشی” که هنگام پخت، بین استایرین (با دیگر تکپارهای رقیق کننده مانند و ینیل تولوئن) و تکپارهای غیر اشباع (مانند مالئیک) به کمک فعال کننده و شتاب دهنده انجام می پذیرد و در بخش پخت رزین ها، به تفضیل مورد بررسی واقع میشوند.

در شیمی از واکنش بین یک باز با یک اسید، نمک پدبد می آید. با استفاده از الکل های دو عاملی گلیکولی مخصوص (مثل منوپروپیلن گلیکول یا اتیلن گلیکول) در واکنش با یک اسید دو عاملی (مانند انیدرید فتالیک یا ایزو فتالیک اسید)، پلی استر و آب تولید خواهد شد. این واکنش به همراه افزودن ترکیب هایی مثل اسیدهای دو عاملی اشباع و تکپارهایی با قابلیت شبکه ای شدن، فرایند ابتدایی ساخت پلی استرها در راکتور شیمیایی را شکل می دهند. به همین ترتیب است که انواع مختلفی از رزین های پلی استر با خواص متفاوتی از انواع اسیدها، الکل ها و تکپارهای موجود با داشتن خواصی متنوع تولید میشوند. در ذیل برخی از مواد مرسوم که در ساخت رزینهای پلی استر مصرف دارند، آمده است.